2. Mengapa di sini …

Di sini Jakarta (2)
(ontvangen 8 maart 2008)

Na een relatief rustig en normaal huisje-boompje-beestje bestaan in Holland, kwam ik op 45-jarige leeftijd, totaal onverwacht, in ruw vaarwater terecht. Een echtscheiding, de zelfdoding van mijn 16-jarige zoon, het stuklopen van een nieuwe relatie en de onbegrijpelijke verwijdering van mijn dochter, hadden me zodanig uit het lood geslagen dat ik uiteindelijk volledig arbeidsongeschikt raakte.

Eenmaal in de WAO veranderde mijn leven in een permanente rit in een achtbaan. Tergend langzaam omhoog en vervolgens met donderend geraas in de diepte storten. Elke stap in mijn woonplaats herinnerde me op een pijnlijke manier aan het verleden. In overleg met mijn psycholoog besloot ik tot een ‘constructieve’ vlucht. Weg uit mijn huidige omgeving. Alles achter me laten en ergens ver weg een nieuw bestaan opbouwen. Maar waar? In Indonesia, mijn geboorteland, waarom niet!

Het moment dat ik mijn vader vertelde dat ik me in Indonesia wilde vestigen, staat me nog helder voor de geest. Zijn reeds gepensioneerde hersenen kraakten dat het een lieve lust was. Ik wist immers helemaal niets van Indonesia.

Enkele dagen later overhandigde hij me drie velletjes A4, vol opmerkingen, kanttekeningen en suggesties met betrekking tot mijn voornemen. Mijn mededeling had hem duidelijk aan het denken gezet. In principe kwam het erop neer dat ik alle papieren formaliteiten ten aanzien van emigratie maar even in de koelkast moest zetten. “Ga eerst maar gewoon een keer, samen met mij, op vakantie naar Indonesia, wellicht brengt dat je wel op andere gedachten”, zei hij. Niet dus!

Als we twee maanden later voet zetten op Bali, voelt het direct als een thuiskomst. De drie kruiers die bezit hebben genomen van mijn koffer, de chaos in het verkeer, de heerlijke temperatuur en de chauffeur, die aan de verkeerde kant in de auto zit … Geweldig!

Vijftien minuten en twee verkeersgerelateerde ‘bijna-hartaanvallen’ later, arriveren we bij onze accommodatie in Kuta. Ik neem me in ieder geval voor om hier nooit zelf achter het stuur te gaan zitten. Tidak berani!

Naar westerse maatstaven gemeten is onze accommodatie redelijk primitief. Mijn vader maakt me al snel duidelijk dat ik mijn westerse maatstaven het beste zo snel mogelijk moet vergeten. Hier gelden heel andere normen. Een wijze les.

Na een weekje van Bali te hebben genoten, vertrekken we naar Surabaya, waar een goede vriend van mijn vader ons opwacht om ons te vergezellen op onze trip naar Jakarta. Nog onwetend van het feit dat het mijn aanstaande schoonvader betreft, trekken we in vijf weken kris kras door Java. Elke nieuwe dag sterkt me in mijn voornemen om me hier definitief te vestigen. Wat een waanzinnig…. en mooi land is dit. Het landschap is adembenemend. De trapsgewijze rijstvelden, de bergen en de bossen zijn overweldigend. Maar vooral de hartelijkheid van de mensen maakt een diepe indruk op me. Ik verbaas me over de levensvreugde die zelfs de minst bedeelden hier ten toon spreiden. Ik geniet van de lachende gezichten en de vrolijke opgewekte kinderen, dit ondanks het feit dat ze nog niet weten of ze vanavond genoeg te eten hebben. Mijn eerste ontmoeting met Indonesia is een buitengewoon aangename en uiterst leerzame ervaring.

Aan het einde van onze trip heeft mijn vader tien dagen in Jakarta gepland. In het huis van zijn vriend. Ik vraag me af wat ik in hemelsnaam al die tijd in een stad als Jakarta te zoeken heb. Een stad die te groot, te druk, te chaotisch en vooral veel te warm is.

Inmiddels ken ik het antwoord. Ik heb er de andere, moderne kant van Indonesia, én mijn huidige vrouw leren kennen. Nu, twee jaar later, is Jakarta mijn thuis.

Toegegeven, het begrip ‘corruptie’ is inmiddels een helaas onvermijdelijk onderdeel van mijn dagelijks leven geworden. En ja, ik ben vertrouwd geraakt met de dagelijkse eindeloze files en de immense luchtvervuiling. Ik leer te leven met stroomstoringen en ook de dagelijkse wateroverlast in Kelapa Gading, tijdens de regentijd, is inmiddels een begrip voor me geworden. Hier, in Kebayoran Baru, heb ik er gelukkig geen last van. Maar ondanks, of misschien wel dankzij deze ongemakken, is Jakarta met zijn allesbehalve gedisciplineerde en georganiseerde chaotische toestanden mijn nieuwe, fascinerende thuis geworden. Ik prijs me gelukkig.

In mijn volgende bijdrage hoop ik foto’s te kunnen laten zien van mijn huidige woonomgeving.

Sampai jumpa lagi !

Glenn Abels

Mengapa di sini … – Waarom hier …
Tidak berani!  = Durf ik niet