6. Trouwen op z’n Javaans

Di sini Jakarta (6)

huwelijk

Gisteren was ik aanwezig tijdens de receptie van het huwelijk van een neef van mijn vrouw. Mijn vrouw heet Chandrakirana Trimurti, maar in de wandelgangen heet ze Utiek. Het was een traditionele Javaanse ceremonie, en het laatste onderdeel van de in totaal drie dagen in beslag nemende huwelijksplechtigheid. Allemachtig. Ik heb nog nooit zoiets plechtigs meegemaakt.

De receptie werd gehouden in de balzaal van de politieacademie in Jakarta, een indrukwekkende ruimte ter grootte van een half voetbalveld. De aankleding was uitermate professioneel gedaan: overal pracht en praal en een zee van bloemen. Rode lopers, kroonluchters, ijssculpturen met de initialen van het bruidspaar enz. Ik waande me in een sprookjeswereld.

Het bijzondere was, dat ik, als lid van de familie, deel uitmaakte van het hele gebeuren en zelfs – in traditionele Javaanse klederdracht – fungeerde als lid van de erewacht. Elk onderdeel van de ceremonie was, tijdens voorbereidende besprekingen, tot in detail doorgenomen. In eerste instantie begreep ik niet waarom je voor een receptie een draaiboek van ruim dertig pagina’s nodig had.

Inmiddels weet ik beter: de vader van de bruidegom, oom Nonot, een 3-sterren admiraal b.d., heeft een reputatie hoog te houden. Vandaar dat de genodigden niet alleen bestonden uit familie, vrienden en kennissen, maar ook uit een groot aantal VIPs. De receptie werd dan ook bezocht door minstens 1200 gasten.

Een tiental eet- en drinkeilanden zorgde voor de inwendige mens. En gegeten en gedronken werd er! De ruim honderd obers en kelners liepen zich het vuur uit de sloffen.

Om het de genodigden makkelijker te maken om te zien wie van de aanwezigen in welke relatie tot het bruidspaar stond, droegen alle leden van de familie een verschillende kleur traditionele kleding: eerstegraads familie droeg een paars jasje, ooms droegen een zwart en neven een groen jasje. Ik liep dus ook in het groen. Met een kris op mijn rug.

3 december 2007

Mede in verband met de aanwezigheid van de vele VIPs waren de veiligheidsmaatregelen behoorlijk streng. Buiten zorgden leden van de Militaire Politie voor de beveiliging en binnen was een half dozijn ‘men in black’ er verantwoordelijk voor: van die strak in het pak zittende mannen met een draadje in hun oren en een bult onder hun jasje, waar hun wapen zat.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee welke hoogwaardigheidsbekleders we over de vloer hadden, maar te oordelen aan de auto’s waarin ze arriveerden – vette limousines – waren het geen arme sloebers.

Ook oom Tonny, een brigadegeneraal b.d., was op de voor hem gebruikelijke manier aanwezig. Hij is echt de joker van de familie. Vol sterke verhalen en de capaciteit om die met verve te brengen.

Het grote nadeel van traditionele Javaanse kleding is, dat het een bezoek aan het toilet niet eenvoudig maakt. Even een plasje doen, vergt een aardige dosis inventiviteit.

Al met al was het een heel bijzondere ervaring om op deze manier onderdeel uit te maken van dit aspect van de Indonesische samenleving. Het is een uniek gevoel om op deze manier te mogen reïntegreren.

Glenn Abels