24. HEMA

Di sini Jakarta (24)

Vorig week zondag zijn we de verjaardagen van Dhana en Wibi met een familielunch gaan vieren in een gezellig eethuis bij ons vlak in de buurt. Dhana – nu 16 jaar – en Wibi – nu 13 jaar – zijn twee dagen na elkaar jarig, dus vieren we dat meestal samen. Het eethuis ‘Omah Sendok’, grenzend aan de wijk Senopaty, heeft een ‘klein’ binnen- en een ‘groot’ buitenverblijf en verzorgt een uitstekende en gevarieerde Indonesische keuken, voor een heel schappelijke prijs. In verband met een grote kans op regen voor zuid Jakarta hadden we er afgelopen zondag voor gekozen het gebeuren ‘binnen’ te laten plaatsvinden. Gelukkig maar, want in tegenstelling tot de verwachtingen bleek het die zondag niet ‘nat’, maar juist ontzettend warm te zijn, en was de airco in het binnenverblijf bepaald geen overbodige luxe.

Alle genodigden (24 in totaal) waren bij wijze van uitzondering keurig op tijd aanwezig. Ik zeg bij wijze van uitzondering, omdat bijna niemand het hier in Jakarta erg nauw neemt met de tijd. ‘Jam karèt’, elastieken tijd, noemen ze dat hier. Eerlijk gezegd heb ik er nog steeds moeite mee, dat ‘afspraak is afspraak’, in ieder geval wat het tijdstip betreft, hier niet altijd opgaat. De gereserveerde ruimte bleek een heel knus, bijna huiskamerachtig gebeuren te zijn. Er stond een gedekte tafel voor zo’n veertien personen, en de rest van het gezelschap zat gezellig aan kleinere tafels rond diverse sofa’s. In tegenstelling tot Holland wordt hier zelden, ook niet bij dit soort gelegenheden, gelijktijdig gegeten. Iedereen eet wanneer het hem of haar uitkomt. Dat was in het begin best wel even wennen, maar ik begrijp nu beter dat het ook te maken heeft met het feit dat Indonesisch eten niet per definitie ‘warm’ hoeft te zijn. Meestal wordt de rijst wel warm geserveerd, maar zijn de diverse gerechten al eerder bereid, en dus lauw. Dat is ook de reden waarom het niet noodzakelijk is om op hetzelfde moment met eten te beginnen.

Tijdens dit samenzijn voerde ik een interessant gesprek met mijn zwager Agung, over gezondheidszorg en ziektekostenverzekeringen. Dit mede naar aanleiding van de slechte ervaringen die ik hier heb met dergelijke verzekeringen voor ‘expats’ zoals ik. Los van de torenhoge premies en in tegenstelling tot de Hollandse gezondheidszorg, gelden hier namelijk enorme beperkingen ten aanzien van de gedekte risico’s. Zo dien je hier elk jaar opnieuw je verzekering te verlengen, met dien verstande dat je opgave moet doen van tijdens het afgelopen jaar opgedane ‘aandoeningen’. Heb je bijvoorbeeld een hartoperatie ondergaan, dan worden vanaf de ingangsdatum van de nieuwe verzekeringsperiode, alle kosten met betrekking tot aan het hart gerelateerde problemen uitgesloten van dekking. Dat wil zeggen dat zelfs de kosten voor periodieke consultatie van een cardioloog, (onderhouds)medicatie etc. niet en nooit meer voor vergoeding in aanmerking komen. Wat dat betreft is er een hemelsbreed verschil met de zorg in Holland. Daar wordt vaak stevige kritiek op geuit, maar in feite is het in Holland allemaal ontzettend goed geregeld. Uitsluiting van medische zorg op grond van ‘pre-existing conditions’ is daar bijvoorbeeld niet aan de orde.

Dit weekend hadden Uti en ik het ‘voorrecht’ om maar liefst drie bruiloften bij te mogen wonen. In alle gevallen ging het om collega’s c.q. hoge leidinggevenden van Uti. Opnieuw liet ik me telkens weer verrassen door de – in mijn ogen – vaak buitensporige pracht en praal. Nadat ik, op weg naar zo’n bruiloft, de vele arme sloebers langs de straat had zien zitten, met hun hele hebben en houden in een kleine plastic zak, en vervolgens de waanzinnig luxe ingerichte balzaal binnenging waar de huwelijksreceptie werd gehouden, vroeg ik me telkens af in wat voor wereld ik eigenlijk leefde.

Na de derde receptie stelde ik dan ook aan Uti voor om het pand maar snel weer te verlaten en rustig ergens een hapje te gaan eten met zijn tweetjes. Misschien was het omdat ik in een nostalgische bui verkeerde, maar we kwamen uiteindelijk terecht in de HEMA. Niet de in Holland bekende keten van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam, maar een simpele eetgelegenheid, waar echter wel een aantal Hollandse gerechten op het menu staan. Uti koos voor de ‘stamppot met worst’ en ik begon met een ‘bruine bonensoep’. Ik moet zeggen dat de bruine bonensoep uitstekend smaakte. De stamppot, weliswaar een Indonesische variant op het oorspronkelijke gerecht, was niettemin prima te eten. Vervolgens bleken de bitterballen helaas uitverkocht, maar de als alternatief bestelde Hollandse kroket smaakte me ook goed.

Zowel Uti als ik kwamen trouwens niet meer bij van het lachen toen we de ‘outfit’ van de vrouwelijke leden van de bediening zagen. De dames droegen een Volendammer kostuum, maar hadden het traditionele ‘hoofdstel’ vervangen door een Islamitische Jilbab (hoofddoek), en dat was werkelijk geen gezicht.

Glenn Abels