16. Dierenleed

Disini Jakarta (16)

Mijn eerste bezoek aan de dierentuin in Zuid-Jakarta was een onthutsende ervaring. De kwaliteit van de onderkomens van de meeste dieren voldeed op geen enkele manier aan zelfs de meest minimale eisen die je als dier zou mogen stellen. De smerige roestige kooien waren overbevolkt en het was pijnlijk zichtbaar dat van een behoorlijke verzorging van de dieren geen sprake was.

Ik kon het niet laten een passerende dierenverzorger aan te schieten om te vragen waarom de dierentuin zich in zo’n armoedige staat bevond. Het antwoord lag voor de hand: “kurang uang Pak”. Ik laat me uitleggen dat de toegangsprijs voor een bezoek aan de dierentuin (Rp. 4000) volstrekt onvoldoende is om de dieren van die opbrengst op een verantwoorde manier onder te brengen en te verzorgen. Pogingen om de toegangsprijs te verhogen stuitten echter op heftig verzet van het publiek. Voor veel Jakartanen is een dagje dierentuin namelijk een uitgelezen mogelijkheid om voor weinig geld een dagje ‘uit’ te zijn. “Rangungan Zoo” ziet zich nu dan ook genoodzaakt om een groot deel van de dieren uit te besteden aan andere dierentuinen. Ze kunnen zich simpelweg de kosten niet meer veroorloven. Dat dieren in dit land echt de onderste onderkant van de samenleving vormen, blijkt misschien wel uit onderstaande ervaring.

Op een zondagmorgen lagen er opeens drie pasgeboren katjes in onze tuin. De moederpoes was in geen velden of wegen te bekennen. Ze zaten alle drie nog vast aan hun kersverse placenta. Het was ons een raadsel waarom hun moeder ze hier zomaar had achtergelaten. Wat moesten we hier nu mee? In Jakarta bestaat niet zoiets als een dierenasiel. Hier is het ieder voor zich. In principe zijn deze diertjes ten dode opgeschreven, maar Uti en ik kunnen het niet over ons hart verkrijgen om ze zomaar dood te laten gaan. We proberen van alles. We houden ze warm en we doen ons best om ze een mix van melk, warm water en honing te geven, maar het is zo ontzettend moeilijk om ze aan het drinken te krijgen. Ze zijn nog zo klein, teer en kwetsbaar.

Ik stuur een bediende naar de apotheek om een pipet te kopen, maar helaas is de apotheek gesloten. Als alternatief proberen we het met een klein flesje waar soja in heeft gezeten. We doen echt ons best, maar toch gaan ze zienderogen achteruit. Ik heb geen idee wat we nog meer kunnen doen om ze te helpen. Eigenlijk hebben we een vervangende moederpoes nodig, maar ja, waar haal je die zomaar vandaan. Ik doe nog een vergeefse poging om onze eigen rode kater Mi-au, zover te krijgen dat hij ze in ieder geval wat warmte biedt, maar hij wil helaas absoluut niets van ze weten.

Tot vier uur in de ochtend ben ik met ze in de weer, maar ik kan niet voorkomen dat nr.1 komt te overlijden. Geen moedermelk en geen lichaamswarmte blijken fataal. De andere twee zijn nog levendig en ik probeer wanhopig om ze in ieder geval warm te houden. Ik stop ze in sokken van mijn zoon Wibi, maar daar kruipen ze telkens weer uit. Ze piepen en schreeuwen uit alle macht om hun moeder, maar daar kan ik ze niet aan helpen. Ik voel me zo volstrekt machteloos en verdrietig.

Ik val op de bank in slaap en anderhalf uur later maakt Uti me wakker. Ze is bang dat nr.2 is overleden en ze vraagt me om hem te controleren. Ik slaapwandel naar de kleintjes en kom tot de conclusie dat nr. 2 nog wel leeft, maar ontzettend koud is. Ik geef hem weinig kans op overleving.

Een paar uur later blijkt nr. 2 inderdaad te zijn overleden. Nr. 3 is nog steeds levendig en luidruchtig. Ik geef hem (of haar) daarom een kleine kans op overleving. Een uurtje later begint het beestje opeens te bloeden in de buurt van de anus. Ik kan het niet langer aanzien en besluit om naar de dierenarts te gaan. Deze stelt helaas vast dat het diertje veel pijn en geen kans op overleving heeft. Het enige wat ik nu nog kan doen is een einde laten maken aan zijn lijden. Als ik de dierenarts vraag om het diertje in te laten slapen, vraagt ze me of ik echt Rp. 100.000 (± € 8,50) wil betalen voor de injectie. Ze biedt me de optie om het beestje gewoon achter te laten…… Maar dat kan ik toch echt niet. Dan verdwijnt dat diertje waarschijnlijk gewoon ergens in een prullenbak, in afwachting van een langzame pijnlijke dood. Ik leg het geld demonstratief hardhandig op haar bureau en eis dat ze in mijn aanwezigheid de noodzakelijke handeling verricht.

Nadat ze de naald rechtstreeks in het kleine hartje heeft ingebracht duurt het gelukkig slechts twee seconden voordat hij is ingeslapen. Ook al ken ik dit kleine vriendje slechts sinds gisteren, het doet me pijn dat ik hem niet heb kunnen redden.

Leven en dood, het blijft allemaal een raadsel. Deze diertjes hebben er niet om gevraagd om geboren te worden. En wie ben ik om te beslissen over leven en dood, zelfs al zijn er geen andere opties. Het is half twaalf ‘s nachts en Uti slaapt al. Zelf kan ik voorlopig nog niet slapen, ik blijf maar aan die arme kleintjes denken.

Glenn Abels

kurang uang Pak – Ik heb te weinig geld mijnheer