14. Zorgverzekering

Di sini Jakarta (14)

Ik ben boos. Heel boos. Als rechtgeaarde Indische Nederlander heb ik altijd getracht te voldoen aan de in Nederland geldende regelgeving. Ook op het gebied van de ziektekostenverzekering. Ik heb altijd trouw mijn verzekeringspremie voldaan. Voordat ik naar Indonesia vertrok, heb ik de regelgeving omtrent de ziektekostenverzekering doorgenomen, om te voorkomen dat ik op dat gebied problemen zou tegenkomen. Op grond van de zorgverzekeringswet, hoofdstuk 2, paragraaf 2.1: “Degene die ingevolge de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en de daarop gebaseerde regelgeving van rechtswege verzekerd is, is verplicht zich krachtens een zorgverzekering te verzekeren of te laten verzekeren tegen het in artikel 10 bedoelde risico.”, alsmede op grond van artikel 2, paragraaf 2.2, artikel 3: “Een zorgverzekeraar is verplicht met of ten behoeve van iedere verzekeringsplichtige die in zijn werkgebied woont, alsmede met of ten behoeve van iedere verzekeringsplichtige die in het buitenland woont, desgevraagd een zorgverzekering af te sluiten.”, kwam ik tot de conclusie dat wonen in het buitenland geen belemmering was om ‘gewoon’ in Nederland een zorgverzekering te hebben. Niet dus. Het begrip “buitenland”, zoals in artikel 3 wordt vermeld, blijkt zich in de praktijk te beperken tot landen waar Nederland een verdragsovereenkomst mee heeft. Dit betreft voornamelijk landen verbonden aan de Europese Unie.

Een paar weken nadat ik een declaratie met betrekking tot mijn Dengue-behandeling en mijn tweede dotterbehandeling had ingezonden aan mijn zorgverzekeraar (Zilveren Kruis Achmea), ontving ik een schrijven (dd. 26-20-09) met de droge mededeling dat ik op grond van het feit dat ik in Indonesia woonachtig was, geen verzekeringsplicht meer had en dat men mij, met terugwerkende kracht, per 1 februari 2009 uit de verzekering had gezet…. Geweldig. Daarmee ontsloegen ze zichzelf van de verplichting om mijn declaratie van circa € 9.500,– te honoreren. Een bedrag dat ik zelf contant had moeten voorschieten om deze noodzakelijke behandelingen te laten plaatsvinden. Ik ben geen jurist, maar naar mijn mening is het niet terecht dat mijn zorgverzekering met terugwerkende kracht is stopgezet. Op deze manier is mij de mogelijkheid onthouden om tijdig een vervangende gezondheidsverzekering af te sluiten.

Inmiddels heb ik kennis genomen van de informatie op de website van het College voor Zorgverzekeringen en daar blijkt inderdaad dat ik, gezien mijn persoonlijke situatie, geen recht meer kan doen gelden op de Nederlandse verzekeringswetten. Toch wel heel erg jammer dat er in de wet- en regelgeving geen voetnoot is geplaatst bij het begrip “buitenland”, om duidelijk te maken dat het hier slechts een beperkt aantal landen betreft. Uiteraard ga ik in beroep tegen de beslissing van mijn zorgverzekeraar om mijn verzekering met terugwerkende kracht te beëindigen. Een financiële schade van dik 20.000 ouderwetse Hollandse guldens kan ik me domweg niet veroorloven. Dat zet mijn hele ‘nieuwe’ bestaan hier in Indonesia op losse schroeven.
Helaas draagt dit allemaal niet bij tot een voorspoedig herstel van mijn lichamelijke conditie. Ik kan er al een aantal dagen niet van slapen. Inmiddels ben ik druk bezig met het selecteren van verzekeringsmaatschappijen in Indonesia, die mij van een behoorlijke gezondheidsverzekering kunnen voorzien.

In dit verband nog even een tip voor landgenoten die zich hebben voorzien van een doorlopende reisverzekering met werelddekking: in de praktijk blijkt een dergelijke verzekering slechts van kracht voor een verblijf in het buitenland van minder dan twee maanden. Na die periode vervalt het recht op uitkering….

In een aantal van mijn vorige ‘berichtjes’ heb ik me wel eens negatief uitgelaten over de wijze van dienstverlening in Indonesia. Het doet me oprecht verdriet dat ik nu te maken heb met een degelijke Nederlandse onderneming die zich kennelijk genoodzaakt ziet om zijn toevlucht te zoeken tot dit soort ‘maffia’ praktijken, om te voorkomen dat ze tot uitkering hoeft over te gaan.

Glenn Abels