13. Dengue (knokkelkoorts)

Di sini Jakarta (13)

In overleg met mijn cardioloog zou ik twee weken na mijn eerste dotterbehandeling opnieuw ‘onder het mes’ gaan. Dit keer om de tweede vernauwing van 70/80 procent te verhelpen. Helaas kreeg ik een week na mijn eerste behandeling opeens last van heftige koorts en spierpijn. Mijn vrouw had het in die periode ontzettend druk, zowel op haar werk als met de school van de kinderen, en dus besloot ik om haar er niet mee lastig te vallen.

Toen ik het twee dagen later, tussen neus en lippen door, met haar erover had, leek het alsof ze door een slang was gebeten. Ze sleepte me onmiddellijk naar het Medistra ziekenhuis voor een bloedtest. Nog geen twee uur later bleek ik dengue (knokkelkoorts) of, zoals ze het hier noemen: dbd, te hebben. Nog geen uur later lag ik weer op de ICU.

Wat een gedonder zeg. Opnieuw aan de slangetjes en draadjes. Nadat ik me had laten uitleggen wat dengue eigenlijk voor ziekte is, sloeg de schrik me pas om het hart. Een of andere sukkel van een mug had me gestoken en zorgde ervoor dat mijn witte bloedlichamen in rap tempo werden afgebroken. Elke dag daalde mijn trombocyt- en leukocytgehalte aanzienlijk. Vervelend genoeg bestaat er geen medicatie om dit proces te stoppen en is de ziekte in principe dodelijk. Gelukkig beschikt het menselijk lichaam over een natuurlijk afweersysteem en slaagt het er vaak in om op de zevende dag van de ziekte een omslag teweeg te brengen. Zo ook in mijn geval. Op de zevende dag begon mijn trombocytgehalte gelukkig weer te stijgen.

Ik heb geluk gehad. Het alternatief zou een hersenvliesontsteking, coma, en uiteindelijk overlijden kunnen zijn geweest. Inmiddels was mijn lichaam echter zo uitgeput, dat mijn cardioloog het verstandig vond om de tweede dotterbehandeling even uit te stellen. Daar kon ik me helemaal in vinden, want ik voelde me compleet gesloopt.

Ook tijdens dit verblijf in het ziekenhuis had ik het toevallige ‘genoegen’ om een landgenoot als kamergenoot te hebben. Een 83-jarige heer, die tijdens een logeerpartij bij zijn in Bogor wonende zoon, in de badkamer was gevallen en letsel had opgelopen. Zijn zoon had hem voorzien van twee vrouwelijke bediendes die 24 uur per dag voor hem zorgdroegen. Op zich geen probleem, ware het niet dat zij rond een uur of tien in de avond de airconditioning uitschakelden omdat ze het koud hadden. Als gevolg daarvan moest ik korte tijd later zuurstof toegediend krijgen omdat ik geen lucht meer kreeg.

In het ziekenhuis had ik continu aan een infuus gelegen en het gevolg was dat ik een grote hoeveelheid vocht had opgeslagen in mijn lichaam. Mijn voeten waren ontzettend opgezwollen en ik voelde me net een olifant. Een plaspil bracht uiteindelijk verbetering in die situatie.

Al met al duurde het dus weer een paar weken voordat ik aan mijn tweede vernauwing kon worden geholpen. Die ingreep verliep gelukkig zonder complicaties en ik was blij dat ik een paar dagen later weer naar huis mocht. Ik had me voorgenomen om het de komende weken heel rustig aan te doen, maar toen ook onze zoon Wibi een paar dagen later met dengue in het ziekenhuis terecht kwam, werd me duidelijk dat daar weinig van ging komen.

In het ziekenhuis deden mijn vrouw en ik wisseldienst. Er moet namelijk altijd een volwassen familielid aanwezig zijn om toestemming te geven voor medische handelingen (en om voor contante betaling te zorgen). Na de tweede dag konden we gelukkig een beroep doen op andere familieleden om ons nu en dan af te lossen. Als ‘stiefvader’ was ik dus regelmatig in het ziekenhuis bij Wibi. Het deed me dan ook heel goed, dat, toen een verpleegster aan Wibi vroeg wat mijn relatie tot hem was, zijn antwoord luidde: het is mijn vader. Het was de eerste keer dat ik hem dat hoorde zeggen.

Wat een zegen is het om bediendes te hebben die ervoor zorgen dat het huishouden gewoon doordraait. Dat is een hele zorg minder, want op zo’n moment heb je echt wel wat anders aan je hoofd. Een week later werd Wibi gelukkig ook ontslagen uit het ziekenhuis. Zijn afweersysteem had hem erdoorheen geholpen. Inmiddels hebben er de afgelopen twee maanden ongeveer 6000 mensen in Jakarta met dengue in het ziekenhuis gelegen, voor een tiental helaas met dodelijke afloop. Ik moet zeggen dat ik nu met heel andere ogen naar muggen kijk.

Helaas hebben de dotterbehandelingen nog weinig effect gehad op mijn lichamelijke conditie. Op het moment dat ik dit schrijf kan ik nog niet veel meer dan vijftig meter afleggen zonder in ademnood te komen en hartkloppingen te krijgen. Volgens mijn cardioloog moet ik vooral geduld hebben en me de komende vier weken heel rustig houden. Daarna gaan we voorzichtig beginnen met revalidatie.

Glenn Abels